TOMASZ WILMAŃSKI
POKUTA

Otwarcie wystawy 16.11.2009 o godz. 18.00
wystawa czynna do 27.11.2009 w godz. 15-18

Tomasz Wilmański (ur. 1956r. w Szczecinie); w latach 1977-1982 studiował rzeźbę w PWSSP w Poznaniu (obecnie ASP). Po dyplomie, w 1982 roku założył Galerię AT, która działa pod jego kierownictwem do dnia dzisiejszego. W latach 1983-1987 współprowadził Galerię RR w Warszawie (razem z Cezarym Staniszewskim). Obecnie jest wykładowcą na Wydziale Edukacji Artystycznej w ASP w Poznaniu. Był inicjatorem i kuratorem wielu wystaw zbiorowych w Polsce i zagranicą. Swoje prace artystyczne prezentował na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce i zagranicą (m.in. w Galerii Akumulatory 2 w Poznaniu, Galerii BWA w Lublinie, Galerie Colpo w Berlinie, Muzeum Okręgowym w Bydgoszczy, Galerii Awangarda BWA we Wrocławiu, Bunkier Sztuki w Krakowie, CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie, Galerii XX1, Warszawa, Galerii Oko/Ucho, Poznań), oraz brał udział w wystawach w Niemczech, Austrii, Francji, Kanadzie, Włoszech, Estonii, Afryce Południowej, Szwecji. Mieszka i pracuje w Poznaniu. website: www.wilmanski.free.art.pl

Dotychczasowe poszukiwania twórcze Tomasza Wilmańskiego artykułowały się w różnych mediach artystycznych, takich jak np. rzeźba, instalacja, rysunek, fotografia, książka artystyczna, poezja wizualna, czy działania typu performance. Głównym problemem interesującym artystę w sztuce jest przestrzeń i jej odniesienia do personalnej obecności człowieka we współczesnej rzeczywistości. Jego formy "rzeźbiarskie" budowane z drewna, kartonu czy metalu, z pozoru abstrakcyjne /geometryczne/, a także wielkoformatowe rysunki wykonywane na kartonie, czy papie dachowej, nawiązują do świata architektury, budowli miejskich, urbanistycznych pejzaży. Są one w jakimś sensie kwintesencją atmosfery jaka może zaistnieć np. w mroku miasta. Miasta jako "tworu" kulturowego, cywilizacyjnego, wręcz futurystycznego, istniejącego na "obrzeżach" świata natury i będącego jednocześnie intelektualnym jej przeobrażeniem. Oszczędna w środki sztuka Wilmańskiego mówi o samotności, wyobcowaniu, alienacji; o zatracaniu naturalnego instynktu i indywidualnej wrażliwości. Pesymizm miesza się tu z idealizmem. W swoich wypowiedziach artystycznych formy przestrzenne sytuował bardzo często w kontekście "ludowej wycinanki" (np. wysypanej ulotnym pigmentem na podłodze), czy dźwięku (erotycznego, godowego "cykania" koników polnych, czy "kumkania" żab), a także całość aranżacji dopełniał poetyckimi tekstami wyklejanymi na ścianie galerii. Istotnym aspektem pracy artysty jest proces i czas - np. długotrwały proces rysowania grafitem na dużych powierzchniach kartonu; proces chemiczny zachodzący w czasie po wylaniu białej farby olejnej na papę dachową, czy proces naturalnego "patynowania" metalowych powierzchni obiektów przez rdzę. W poezji wizualnej (umieszczanej często w książkach art.), ostatnio także animowanej komputerowo, odnosi się pośrednio do problemów społecznych tj. bezdomność, patriotyzm. W nowej pracy p.t. „Pokuta” artysta, w symbolicznej formie, podejmuje personalny problem przypisywania jednostki do określonego miejsca, które zwykliśmy nazywać „ojczyzną” lub „ojcowizną”.